Op een ochtend vol zonlicht vond Luuk een oude tekening onder zijn bed. Een groene stegosaurus met paarse stippen keek hem lachend aan. 'Ik ben Brul!' riep de tekening, en hij rekte zich uit alsof hij net wakker werd. 'Breng me naar de dino's!' Mila sprong op. Papa krabde zich achter zijn oor. Wat was dit voor magie?

Brul rolde zich op als een wiel en rolde de trap af. 'Volg mij, Brulbende!' Papa pakte zijn rugzak, Mila haar laarzen, Luuk zijn lach. Buiten gloeide de tekening op als een poort van licht. 'Hier doorheen?' vroeg Papa twijfelend. Brul knikte zo hard dat zijn stippen trilden. Samen stapten ze de gloed in. Waar zouden ze uitkomen?

Poef! Daar stonden ze, tussen varens zo groot als huizen. Verre vulkanen rookten zachtjes. 'Dit is het land van de dino's!' riep Mila dapper. Luuk rook aan een reuzenvaren en niesde zo hard dat de blaadjes trilden. Brul lachte zijn tandjes bloot. Opeens kraakte er iets achter een rots. Groot. Heel groot. Wat zou daar wonen?

Achter de rots stond geen monster, maar een reusachtige plantenetende dino met een nek zo lang als drie trappen. Hij knipperde vriendelijk met zijn ogen. 'Hallo!' zei Papa verbaasd. De dino snuffelde aan Luuks haar en blies zacht. Luuks haar stond recht overeind! Iedereen gierde het uit. 'Hij vindt je leuk,' zei Mila grinnikend.

Maar toen hoorden ze een ander geluid. Krrrrr! De grond trilde. Vanaf de heuvel kwam een familie driehoornige dino's aangestampt, op zoek naar water. Hun poel was opgedroogd door de warmte van de verre vulkaan! De kleintjes piepten verdrietig. 'Dat probleem is groter dan een dino,' zei Papa. Mila kneep haar ogen samen. Ze moesten iets doen.

'Ik weet iets!' riep Mila stoer. 'Hoog boven de bomen kunnen we vast water zien glinsteren!' Ze keek omhoog naar de lange nek van de vriendelijke dino. 'Mogen we naar boven?' De grote dino knielde zachtjes neer. Luuk klom meteen op zijn staart en gleed er weer af. 'Nog een keer!' giechelde hij. Zou de dino hen dragen?

Mila klom het eerst, dapper als altijd. Daarna Luuk, grinnikend van opwinding. Papa duwde Brul voorzichtig omhoog, en klom er zelf achteraan, hijgend als een oude trein. 'Hou je vast, Brulbende, de bomen in!' riep Mila. De grote dino kwam langzaam overeind. Hoger. Hoger. De wereld werd groen en wijds. Wat zouden ze daarboven zien?

'Daar!' riep Luuk. Ver weg glinsterde een groot blauw meer, net zichtbaar boven de boomtoppen. De lucht rook naar bloemen en verre regen. Brul danste van blijdschap op de rug van de dino, bijna van de rand af! 'Voorzichtig, Brul!' lachte Papa. De grote dino liep rustig verder, met iedereen stevig op zijn rug. Nu moesten ze de weg wijzen.

Hoog boven de boomtoppen reden ze nu allemaal, de wind in hun haren, de vulkaan rokend in de verte als een grote schoorsteen. Mila stond rechtop en spreidde haar armen als een vogel. 'We vliegen bijna!' riep ze. Luuk brulde als een echte dino. Papa en Brul brulden vrolijk mee. Samen riepen ze: 'Hoera voor de Brulbende, op naar het water!'

Eindelijk bij het meer! Maar het water lag diep beneden een steile rots. De driehoornige dino's konden er niet bij. Luuk tuurde naar beneden en zag iets. 'Een pad!' riep hij ondeugend. 'Maar het is zo glad als een glijbaan.' Hij grijnsde breed. Hij wist al precies wat hij ging doen. Zou dit gekke plan werken?

Luuk ging op zijn billen zitten en gleed gillend van plezier de modderige helling af, recht het meer in. Plons! 'Het werkt!' spetterde hij. Mila gleed er lachend achteraan, toen Papa met een enorme plons, en Brul die stuiterde als een bal. De driehoornige dino's volgden voorzichtig het gladde pad naar beneden. Eindelijk konden ze drinken!

De driehoornige dino's dronken met grote slurpende teugen, de kleintjes spetterden vrolijk rond. 'Goed bedacht, Luuk!' riep Mila, en ze gaf hem een natte knuffel. De vriendelijke lange-nek-dino boog zijn hoofd om ook te drinken, en spetterde per ongeluk de hele Brulbende nat. 'Hoera voor de Brulbende, nat tot de botten!' brulde iedereen lachend. Het was tijd om naar huis te gaan.

De lichtpoort gloeide weer op tussen de varens. Met natte kleren en grote glimlachen stapten ze terug naar Luuks kamer. Brul rolde zich op en werd weer stil op het papier, maar zijn ogen twinkelden nog na. 'Tot de volgende keer, Brulbende,' fluisterde Luuk. Papa stopte hem lekker in bed. 'Hoera voor de Brulbende, altijd klaar voor een avontuur!' riep iedereen nog één keer, zacht en blij.