De Zeerovers en de koekendief

Een voorbeeld van De Zeerovers: 3 heldjes, de stijl tekenfilm en het thema Detectives. De familie is verzonnen; het boek is gemaakt zoals jij het maakt.

Van foto naar heldje

Het hele boek

De Zeerovers

De Zeerovers en de koekendief

Op het zeeroversschip ruikt het heerlijk. Oma's koekentrommel staat klaar op tafel. Tien koeken met chocoladestukjes! Bram likt zijn lippen af. Evi telt ze stiekem alvast. Maar dan... is de trommel leeg! Alleen kruimels liggen er nog, in een sliertje over het dek. Kraai vliegt luid krassend naar binnen. "Er is iets vreselijks gebeurd!" roept hij. Wat zou er toch zijn gebeurd met de koeken?

"Dit is een mysterie," zegt Evi, en haar ogen beginnen te glinsteren. Ze houdt van raadsels. Bram haalt de grote vergrootglazen uit de houten kist. "Dan worden wij detectives!" roept hij. Kraai landt op zijn schouder. "Ik zie alles van bovenaf," piept hij trots. Samen bekijken ze de kruimelsliert. Hij loopt over het dek, langs de mast, en verdwijnt dan... achter een grote ton. Zou de dief zich daar verstoppen?

Ze sluipen naar de ton. Bram legt zijn vinger op zijn lippen. "Stil," fluistert hij. Evi houdt haar adem in. Kraai probeert ook stil te zijn, maar zijn klauwen tikken hard op het hout. Tik-tik-tik! "Sorry," piept hij zacht. Bram telt tot drie op zijn vingers. Een, twee... Hij duwt het deksel van de ton met een ruk open. Wat zit daar helemaal onderin verstopt?

Niets! Alleen een oud touw en een zeekaart. Evi zucht teleurgesteld. "De dief is hier niet," mompelt ze. Maar wacht. Op de zeekaart zit een kleine, kleverige chocoladevlek. Brams ogen worden groot. "Kijk!" Hij wijst ernaar. Kraai buigt zijn kop scheef en bestudeert de vlek aandachtig. "Die vorm... lijkt wel een pootje," zegt hij. Een pootje? Van wie zou dat toch kunnen zijn?

"Een vogelpootje," zegt Evi langzaam. Ze kijkt naar Kraai. Kraai kijkt terug. Zijn ogen schieten heen en weer. "Ik? Nee hoor! Ik heb niks gezien, niks gegeten, niks..." Hij stopt midden in zijn zin. Op zijn snavel zit een piepklein kruimeltje. Bram begint te grinniken. "Kraai, jij hebt een kruimel op je snavel!" Kraai kijkt scheel naar zijn eigen snavel. Is hij dan toch de dief?

"Dat kruimeltje viel vast uit de lucht," zegt Kraai snel. "Ik ben onschuldig, ik zweer het!" Hij vliegt zenuwachtig heen en weer. Evi lacht. "Rustig maar, Kraai, we geloven je." Ze bestudeert de kruimelsliert opnieuw. Deze loopt niet naar de lucht. Hij loopt naar beneden, de trap af, het ruim in. Daar is het donker en een beetje eng. Durven ze naar binnen te gaan?

Bram gaat voorop. "Ik ben niet bang," zegt hij, al klinkt zijn stem een beetje hoog. Ze lopen de trap af, stap voor stap. Het ruim is donker en vol kisten. Evi houdt haar vergrootglas omhoog als een lantaarn. Kraai vliegt vooruit en botst zachtjes tegen een hangende lamp. Bonk! Het licht gaat aan. En daar, tussen de kisten, zien ze iets bewegen. Iets groots en harigs!

Evi stapt dapper naar voren. "Wie is daar?" roept ze. Het iets beweegt weer. Takken kraken. Bram grijpt zijn vergrootglas steviger vast. Kraai verstopt zich achter Brams schouder, alleen zijn ogen piepen eroverheen. Dan... springt er iets uit de kisten! Het is harig, het is bruin, en het heeft chocolade om zijn snuit gesmeerd. Wacht. Is dat niet... de scheepsgeit van de haven?

De geit mekkert luid en springt over een kist. Hij heeft chocolade op zijn oren, op zijn hoorns, zelfs op zijn staart! Bram begint keihard te lachen. "Het is de geit van de haven!" Evi giechelt zo hard dat ze bijna valt. "Die heeft alle koeken opgegeten!" Kraai vliegt omhoog en roept uit volle borst: "Hoera voor de Zeerovers, we lossen alles op!" De geit rent ervandoor, recht het dek op!

De geit rent de trap op, het dek over, recht naar de reling. Bram rent erachteraan, zo snel als zijn benen kunnen. "Pak hem niet te hard beet!" roept Evi. Kraai duikt van boven naar beneden en landt vlak voor de geit zijn neus. De geit stopt abrupt, struikelt, en valt pardoes in een emmer zeewater. Plons! Chocolade spoelt van zijn snuit. Hij kijkt verbaasd om zich heen.

De geit zit kletsnat in de emmer, schoon en wel. Hij mekkert zachtjes, een beetje beschaamd. Evi aait hem over zijn natte kop. "Het is oké," lacht ze. "Koeken zijn gewoon te lekker, hè?" Bram bedenkt iets slims. "We bakken gewoon nieuwe koeken, met zijn allen!" Kraai klapt enthousiast met zijn vleugels. "En deze keer verstop ik de trommel zelf!" Zou dat wel zo'n goed idee zijn?

In de kombuis bakken ze samen nieuwe koeken. Bram roert het deeg, Evi strooit de chocoladestukjes erin, en de geit kijkt likkebaardend toe vanaf het dek. Kraai probeert te helpen, maar laat per ongeluk bloem over zijn hele kop vallen. Poef! Hij ziet er nu uit als een sneeuwvogel. Iedereen schatert het uit. "Zeerovers van de koek, we lossen alles weer op!" roept Bram trots. De oven zoemt zachtjes. Bijna klaar!

De nieuwe koeken liggen warm in de trommel. Deze keer bewaakt Kraai hem zelf, kaarsrecht als een echte zeerover. De geit krijgt er ook eentje, braaf aan de reling. Bram en Evi klinken met hun koekjes in de avondzon. "Zeerovers van de koek, we lossen alles weer op!" roepen ze samen, lachend. Het schip deint zachtjes. Morgen weer een nieuw mysterie, denkt Evi met een glimlach. Maar vanavond smaakt de koek het allerbest.