De Pepernootjes in het Wilde Westen

Een voorbeeld van De Pepernootjes: 3 heldjes, de stijl stripboek en het thema Wilde Westen. De familie is verzonnen; het boek is gemaakt zoals jij het maakt.

Van foto naar heldje

Het hele boek

De Pepernootjes

De Pepernootjes in het Wilde Westen

In het stoffige stadje Zandstad woonden Noor, Daan en hun knuffelgiraffe Raf. De zon brandde op de houten huizen. Er kwam net een hijgende stoomtrein aan, met rook die kringetjes blies. "Kijk!" riep Noor. "Een race-affiche!" Op het bord stond: wie het snelst door de woestijn reist, wint de Gouden Cactus. Daan grijnsde. "Dat winnen wij!"

"Maar hoe gaan we racen?" vroeg Daan. "Te voet, te paard, of met de trein?" Raf stak zijn gebreide hoofd uit de zadeltas. "Ik stem voor paard," piepte hij zachtjes, "dan hoef ik niet te lopen!" Noor lachte zo hard dat haar vlechten schudden. Plots hinnikte er een paard vlakbij, alsof het meedeed aan de grap.

Ze kozen de paarden. Noor klom op een vlekkeloze bruine pony. Daan sprong moeiteloos op een zwarte hengst. Raf werd stevig vastgebonden aan het zadel, zijn lange nek wiebelend bij elke stap. "Hou je vast, Raf!" riep Noor. "We gaan ervoor, Pepernootjes!" juichte ze. Opeens klonk er een schot in de lucht: het startsein!

De paarden stoven weg over het rode zand. Cactussen flitsten voorbij. Maar al snel ging het mis: Noors pony struikelde over een rotsblok en bleef steken met zijn hoef tussen de stenen! "Help!" riep Noor. De pony hinnikte zielig. Daan remde af. "We laten niemand achter," zei hij stoer. Wat moesten ze nu doen?

Daan sprong af en duwde tegen het rotsblok. Het bewoog niet. Noor krabde in haar krullen. Toen riep Raf, verlegen maar vastberaden: "Mijn nek is lang! Ik kan hem er als een hefboom onder duwen!" Hij strekte zich uit, zo ver als een gebreide giraffe maar kan. De hoef van de pony wipte los. Hoera!

"Hoera voor de Pepernootjes!" juichte Noor, haar vaste kreet die ze altijd riep als iets lukte. De pony hinnikte vrolijk en ze reden verder. Maar in de verte floot de stoomtrein: hij haalde hen bijna in! De rails liepen vlak naast het zandpad. "Sneller!" riep Daan, terwijl de trein met een enorme wolk rook naderde.

De trein denderde voorbij hen! Uit het raampje stak de conducteur zijn hoofd. "Springen jullie mee?" riep hij lachend. Noor keek naar Daan. "Nee!" riep ze. "Wij blijven op onze paarden, dat is pas avontuur!" Raf knikte dapper mee, al bibberden zijn gebreide knieën een beetje. De race ging verder, zij aan zij met de trein.

Plots zag Daan het: een kloof! De rails stopten bij een enorme scheur in de rotsen. "De trein kan er niet over!" riep hij. Maar hun pad liep er recht naartoe. De paarden hinnikten angstig en stopten abrupt aan de rand. Beneden gaapte een diepe, rode afgrond. "En nu?" piepte Raf vanuit het zadel.

"We kunnen er niet overheen springen," zei Daan bezorgd. Noor keek om zich heen, nieuwsgierig als altijd, en zag een oude houten brug, half verstopt achter een cactus. "Daar!" riep ze. Maar de brug zag er wankel uit. Raf, normaal zo verlegen, riep opeens hard: "Kom op, Pepernootjes, wij durven alles!" Zijn stem gaf hen moed.

Daar gingen ze, over de wiebelende brug, hoog boven de kloof! De planken kraakten. Beneden hen fonkelde rood gesteente in de laatste zonnestralen. "Hoera voor de Pepernootjes!" schreeuwde Noor boven het gekraak uit. De paarden galoppeerden door, Rafs nek zwiepte heen en weer, en aan de overkant stond... de Gouden Cactus, glinsterend in de zon!

Ze hadden gewonnen! De trein kwam er even later aan, via een lange omweg. De conducteur applaudisseerde vanuit zijn raampje. "Knap gedaan, Pepernootjes!" riep hij. Noor omhelsde haar pony. Daan tilde de Gouden Cactus triomfantelijk omhoog. Raf bloosde zo erg dat zijn oranje vlekken bijna gloeiden. Maar waar zouden ze dit vieren?

Bij een knapperend kampvuur, onder een enorme sterrenhemel, vierden ze feest. De conducteur deelde warme chocolademelk uit. Raf vertelde, eindelijk niet verlegen, het hele verhaal van de wiebelbrug opnieuw, met grote gebaren van zijn gebreide armen. Noor en Daan lachten tot ze buikpijn kregen. "Hoera voor de Pepernootjes!" riepen ze samen, zo hard als ze konden.

Later, terug in Zandstad, zette Daan de Gouden Cactus trots op de vensterbank. Raf lag al zacht te snurken tussen de kussens. Noor geeuwde en kroop onder haar deken. "Morgen weer een avontuur?" fluisterde ze. "Hoera voor de Pepernootjes!" fluisterde Raf nog zachtjes terug, voor hij echt in slaap viel, net als zij.